THEMADAG

Van geboden naar geweten; of wel van maanreligie naar zonnereligie

o.l.v. Hans Stolp

De zon stuurt zijn licht en warmte naar de aarde en is daarom een zegen voor de mensheid: Zonder dat licht en die warmte kan de mens niet op aarde leven. Vandaar dat er in de loop der eeuwen verschillende zonnereligies ontstonden waarin het Wezen van de Zon (ook wel Christus, Brahma, Ahoeramazda of de Zonnegeest genoemd) vereerd werd.

In een zonnereligie beseffen de mensen dat ze het goddelijke licht en het heilige weten rechtstreeks ontvangen van de Zonnegeest. Ze staan dan ook ieder persoonlijk in een directe verbinding met de Zonnegeest en ontlenen aan Hem het geweten dat in hen leeft en hen leiding geeft in het dagelijkse leven. In een zonnereligie staan dan ook geen uiterlijke geboden centraal, maar juist het innerlijke weten.

's Nachts zien we de zon niet, maar is het de maan die de aarde verlicht: het lijkt alsof de maan licht uitstraalt. We weten echter allemaal dat dit niet zo is, de maan weerkaatst het zonlicht, maar straalt zelf geen licht uit. De maan fungeert eigenlijk als een spiegel die het zonlicht, door de maan getransformeerd, doorgeeft. De maan is dus eigenlijk een selectieve spiegel. Het geestelijke licht dat van de zon komt en in zijn directe vorm het geweten in de mens wakker roept, komt in zijn indirecte vorm als maanlicht tot ons in de vorm van geboden, wetten en voorschriften. Het zonnelicht is een innerlijk weten; het maanlicht schenkt ons uiterlijke voorschriften.