Het
symbool van onze stichting
Het bijgaande symbool is het symbool van onze stichting. Het is een tekening, die gevonden werd in de catacomben in Rome, dat onderaardse gangenstelsel waar de eerste christenen hun bijeenkomsten hielden. Deze afbeelding staat, samen met andere tekeningen, gekerfd in de wand van dat gangenstelsel. Het is dus een oeroude afbeelding uit de begintijd van het christendom zelf.
Het hert is oorspronkelijk, bij de natuurvolken, een symbool van het licht -, waarbij het gewei de lichtstralen voorstelt. Vandaar dat het in verschillende godsdiensten ook de verlosser voorstelt, die ons het licht brengt en ons tot in het licht brengt. Het is dan ook begrijpelijk, dat de eerste christenen dat hert betrokken op Christus: hij is immers onze Verlosser. En hij is degene die ons het eeuwige licht brengt. Daarnaast hadden de eerste christenen bij het hert ook associaties met psalm 42:
Gelijk een hinde die naar waterbeken smacht, zo smacht mij ziel naar God.
Velen zullen deze psalm nog in de berijmde versie kennen:
't Hijgend hert, der jacht ontkomen, schreeuwt niet sterker naar 't genot van de frisse waterstromen, dan mijn ziel verlangt naar God.
In deze psalm is het hert dus onze ziel, die verlangt naar levend water. Het hert uit de afbeelding drinkt uit de kelk met het levende water. Dat roept allerlei associaties op met woorden die Christus zelf gesproken heeft. In Johannes 4 bijvoorbeeld wordt verteld dat Jezus een gesprek heeft met een Samaritaanse vrouw, die water uit een bron schept. Dan zegt Jezus tegen haar:
Een ieder, die van dit water drinkt, zal weer dorst krijgen; maar wie gedronken heeft van het water, dat Ik hem zal geven, zal geen dorst dorst krijgen in eeuwigheid.
Dat levende water, waar Jezus over spreekt, is de Christusgeest die hij in ons wakker roept. Zo kan dit beeld van het hert ook opgevat worden als het beeld van onze ziel of ons ego, dat zich laaft aan de Christusgeest in ons. Ons hart vindt pas rust, als wij de stilte van God in onszelf leren kennen. Als het koninkrijk Gods in ons tot leven komt,
Onze ziel is onrustig, onzeker en angstig. Maar onze ziel vindt vrede en rust, wanneer zij zich laven mag aan de geestkracht van de verborgen Christus in ons. Mooi, hé?
Het hert is dus zowel een symbool van Christus, als brenger van het licht en als verlosser, als het symbool van onze ziel of ons ego, dal zich laaft aan de verborgen Christus in ons.
Hans Stolp